یادداشت ها و برداشت ها

غالبا بیش از حاشیه ای بر مطلبی که به چشمم می خورد نمی زنم، و عنوان یادداشت ها و برداشت ها خود گواه این دیدگاه است، غالبا هم این حواشی مطالب پر تلاشی نیستند که بر سرشان وقت چندانی یا دقت و اتقانی نهاده باشم، بلکه اگر مطلبی در همان راستا به ذهنم خطور می کند، یا هم بسته با مطلب پیوندی به خاطرم می آید، یا که پیوست کردن خاطره ای را مفید می بینم، چند سطری به بهانه ی چیزی که نقل نموده ام، بدان ملحق می کنم، و یا به زوایایی دیگر اشاره می کنم یا مزایایی که در مطلب جالب یافته ام بر می شمارم، و غالبا تنها در حیطه ی تاریخ روحانیت شیعه و استقلال حوزه و حرمت و حریم مرجعیت احیانا در حد نشان دادن تزلزل مقدمات و یا خدشه در منابع و مستندات اگر حرفی داشته باشم، با دوستان در میان می گذارم، و بارها عرض کرده ام – البته متاسفانه نه در جاهایی که بیانش فرض بوده- که بیشتر می کوشم تا به تکمیل و اتمام یک موضوع بپردازم تا به ابطال یا اعلام یک موضع، فرضا که کسی مطلب را لایق مداقه بیابد، دوست دارم که با مطالعه اش، اشرافی ولو اجمالی و سطحی بر جوانبش یافته باشد و معرفتی کلی به مطالبش به کف آورده باشد، که چند سطر من بیشتر به پرسش احتمالی یعنی چه؟ تعریف کن ببینم موضوع چیه؟ پاسخ دهد و شروع یک سلسله فکر یا خیال یا مطالعه باشد، تا پاسخی به دستوری از قبیل صریحا موضع خود را اعلام کنید، می دانید که هر حرفی ممکن است علیه شما به کار برود، بنابرین بدون وکیلتان لازم نیست حرف بزنید یا اجابتی به یک استفتاء و تعیین تکلیف و صدور حکم یا خدای نا خواسته بهانه ای برای سنجش این بالاخره کدوم وریه؟

بنابرین اصلا نباید فرض را بر تایید طابق النعل بالنعل مطلب منقول گذاشت، بلکه در عرف خودمان – طلبه ها- فرض کنید یک قوله :...... که نقل مطلب باشد، با یک یمکن ان یقال پی گرفته می شود. همین

دفاع از دفاع از دفاع با تحریر محل نزاع+ الحاقات تازه